1. Ana Sayfa
  2. Deneme
  3. İNSAN VE ÖTESİ

İNSAN VE ÖTESİ

Kendini beğenmek insanın özünde, yaratılışında olan bir hastalıktır. İnsan yaratıkların en zavallısı, en cılızıdır öyleyken en mağruru da odur.


Kendini beğenmek insanın özünde,
yaratılışında olan bir hastalıktır. İnsan
yaratıkların en zavallısı, en cılızıdır öyleyken en
mağruru da odur. Şurada, dünyanın çamuru ve
pisliği içinde oturduğunu, evrenin en kötü, en
ölü, en aşağı katında, göklerin kubbesinden en
uzakta, üç cinsten yaratıkların en kötü
haldekileriyle birlikte, dünya evinin en alt katına
bağlı ve çakılı olduğunu bilir, görür ve yine
hayaliyle, aydan yukarılara çıkıp gökleri
ayaklarımın altına indirmek sevdasıyla yaşar.
Aynı hayal gücüyle kendini tanrıyla bir görür;
kendisine tanrısal özellikler verir; kendini öteki
yaratıklar sürüsünden ayırıp kenara çeker,
arkadaşları, yoldaşı olan varlıklara yukardan
bakar; her birine uygun gördüğü ölçüde güçler
ve yetenekler dağıtır.
Biz insanlar öteki yaratıkların ne üstünde ne
altındayız. Bilge der ki, göklerin altındaki herşey, aynı yasanın ve aynı yazgının
buyruğundadır.
Indupedita suis fatalibus omnia vinclis.
(Lucretius)
Her şey, kırılmaz zincirleriyle bağlı yazgının.
Bazı ayrılıklar, düzeyler ve dereceler vardır;
ama her şeyde aynı doğanın yüzü görülür.
Res quoeque suo ritu procedit, et ommes
Foedere naturae certo discrimina servant
(Lucretius)
Her şey kendine göre gelişir ve hepsi
Sürdürür doğa düzeninin ayrılıklarını.

Yorum Yap

Yorum Yap